|
Geschiedenis van de
Adršpach-Teplice rotsen
Adršpach en zijn omgeving zijn al sinds eeuwen met veel geheimzinnige
verhalen verbonden,
zoals verhalen met bosfeeën, rovers, en hekserij.
Metuje
De rivier genaamd Metuje
stroomt er al sinds eeuwen, en heeft gedurende de jaren heel veel
veranderd, en is mede daardoor verantwoordelijk voor de schoonheid van
de omgeving.
Tevens is leuk te weten hoe deze rivier aan zijn naam is gekomen. De
oudste mensen hier vertellen tot aan vandaag nog steeds hetzelfde
verhaal. De rivier dankt zijn naam aan de Benedictijnse monniken die
zich in deze regio vestigden. De Metuje rivier was de grootste en de
meest mysterieuze rivier in de regio. In die tijd had het geen enkele
naam en niemand wist, waar de bron lag. Dus de monniken, voorzien van
voedsel voor enkele dagen reisden tegen de stroom in. Overal was er een
dicht bos, zodat ze nogal langzaam opschoten, maar op een dag kwamen ze
bij een plaats, waar de bron moest worden vastgesteld. Uiteindelijk was
het dus gevonden, maar ze konden geen passende naam voor de rivier
bedenken. Op hun weg terug is de naam ontstaan. Tijdens een rustpauze
gingen enkele monniken op verkenning uit, en vonden een bijennest in een
boom. Er was zoveel honing, dat het drupte. De monniken die zeer verrast
waren riepen "Med tu je" "Med tu je" wat betekent:
"Honing is er, Honing is er: De naam van de rivier was geboren.
Later is het veranderd in Metuje en dat is tot op vandaag nog steeds het
geval.
Een Koninkrijk aan water
Interessant te weten is dat men
tot op vandaag nog discussieert waar nu precies de bron van de rivier de
Metuje ligt. De meest populaire versie zegt dat de rivier ontspringt bij
de "Wolfskloof". Het water, en dan vooral het ondergrondse
water is een waardevol natuurfenomeen van het adrspach gebied. Op een
diepte van honderden meters vloeit het door de waterdoorlatende
zandstenen, en dat over een gebied van circa 100 km2. Het behoort tot de
meest indrukvolste onderwaterstromen in Centraal Europa. Het water
stroomt onder druk naar de oppervlakte, waar het machtige artesische bronnen vormt. De waterbron is zo sterk,
dat het niet alleen de gehele regio verzorgt, maar het wordt ook als
bekend tafelwater in de gehele Tsjechische republiek verkocht.
| Klik op de foto voor de ware
grootte |
|
|
|
|
|
Stenen steden
Zelfs vandaag nog worden de
stedenlabyrinten van Teplice en Adršpach "Stenen stad"
genoemd. Een oude legende zegt dat het ooit eens twee echte steden waren.
Ze waren van enorme strategische betekenis, want de gehele regio was
bedekt met bos en rotsen, en alleen via de deze "twee steden"
kon de vijand het koninkrijk binnendringen. Ook zegt de legende, dat
enkelen van onze voorvaders zich wel eens lieten ompraten, en voor een
niet geringe beloning de vijanden het rijke Koninkrijk binnen lieten. De
vijand moordde, plunderde, en bedreigde de mensen. Een God van onze
voorvaderen ergerde zich daar enorm over en beveelt de steden tot steen
te veranderen. Nog maar net had hij zijn vloek uitgesproken, en het was
al gebeurd. Huizen, kerken, mensen, dieren, alles werd in dat ogenblik
van steen.
Herinneringen uit de pers
Avonturen van Adršpach - Een wandelaar
uit 1846
"Toen opende de gids een paar kleine deurtjes, en we
gingen verder via een zandpadje. Hij liet ons verscheidene rotsen zien,
en noemde hen Echosteen, Kapucijner, handschoen, burgermeester, asbak, een
steiger, Vratislav Magdalena kerk, een tribune, een piramide, een
paddestoel, een ruďne, een halvering van steen, een hond en vele
anderen. Al deze namen zijn verbonden met de manier zoals de stenen
eruit zien. Een steen was door onze gids benoemd naar onze Keizer
Leopold. Ik vroeg aan wie hij dacht? Keizer Leopold I, of Keizer Leopold II. Hij gaf
als reactie; "Wie U wilt". Ten slotte kwamen we bij een groene
weide en onze ogen waren gecharmeerd, maar toen kwamen we door een
donkere grot richting the waterval, waar ons een nog een klein drama
wachtte. Wij stonden aan de trapleuning, en plots met een enorm lawaai
viel het water voor onze neus langs. Het was de mooiste waterval die ik
in mijn leven had gezien".
Avonturen van Adršpach - een
verhaal uit 1881
"Het is niet aan te raden om zonder een gids deze rotsen te
bezoeken. Een vreemde zal het pad niet weten, zal de namen van de
objecten niet weten, en daarom niet weten wat te moeten bekijken. Al
gauw kwamen wij bij de "Suikerbiet", wat een zeer interessant
object in het gebied is. Het is een groot zandstenen object. Aan de
bovenkant ongeveer 2,5 meter breed, aan zijn onderkant slechts een halve
meter breed. Zijn hoogte bedraagt ongeveer 9,5 meter. Het lijkt net een
suikerbiet, maar dan op zijn kop. De punt ligt in de modder, en water
stroomt er omheen. We voelden ons niet echt op ons gemak, want we hadden
het gevoel dat de steen elk moment kon instorten. Het is tot nu toe nog
niet gebeurd, maar we zullen zeker niet zeggen dat het veilig is, en dat
het waarschijnlijk in een aantal jaren gebeurd. Er zijn enkele
ondersteuningen, maar die staan constant in het stromend water.
Zandsteen is geen sterk materiaal, dus zonder twijfel zal het een keer
instorten",
|
